Page 39 - BizimKöylerimiz

Tam o esnada evin üst katında emekli imam Osman Koçar’ı fark ediyor ve Önce okulun yanından,
sonra ara sokaklardan
kendisiyle sohbet etmek üzere yukarı yöneliyoruz. Mahallenin eski imamı, aslen geçerek deniz kıyısına
Fethiyeli olduğunu anlatırken köyün deniz kenarında bulunmasının ziyaretçi sir- doğru ilerliyoruz. 1950’lerde
külasyonunu artırdığını ve tam da bu sebeple gelişime her zaman açık olduğunu Gürceğiz’e bağlı bir
mahalleyken köy statüsü
dile getiriyor. kazanan, 2012’de ise
yeniden mahalleye dönüşen
Türkevleri’ndeki gezintimizi
Evin biraz ilerisinde, buğday öğütmekle meşgul olan Muzaffer (Aytemur) Am- kıyıda kısa bir yürüyüşle
ca’nın yanına varıyoruz. Çocukluğuna dair anılarını paylaşırken, “O zamanlar köy tamamlıyoruz.
bugünkünün yarısı kadardı.” diyor. “Keçi, koyun, sığır güderdik, günlerimiz böyle
geçerdi. Şimdi ise hayvanları sattım, tarla ve bahçeyle uğraşıyoruz.” Yanında
duran Cemile (Aytemur) Teyze de eşinin sözlerini destekleyerek, “Öyle bir köydü
işte, pek gelişmemişti. Şimdi şimdi biraz değişti.” diye ekliyor. Bu sırada karşı-
dan bizi izleyen Sultan (Çerçi) Anne’nin yanına varıyoruz. O da hayatı boyunca
Türkevleri’nde yaşadığını, köyün pek de değişmediğini anlatıyor. Geçmişte halı
dokuduğunu ancak artık alıcı bulunmadığı için bu işi yapmadığını paylaşıyor. Yü-
zünde beliren hafif utangaç tebessüme hayran kalıp onunla da vedalaşıyoruz.

Ayşen Muhtar’la birlikte önce okulun yanından, sonra ara sokaklardan geçerek
deniz kıyısına doğru ilerlerken mahallenin berberi Mustafa Çakar’a uğruyoruz.
Sohbet arasında, oğlunun santralde çalıştığını öğreniyoruz. Geçirdiği rahatsızlık-
tan bahseden Berber Mustafa, ardından yaşadığı yerin değişimine dair düşünce-
lerini paylaşıyor. Hafif bir kırgınlıkla, “Eskiden gelenekler vardı ama hepsi geçmişte
kaldı. İnsanlar birbirine daha yakındı, imece usulüyle herkes birbirine destek
olurdu. Birinin bir ihtiyacı olsa komşular hiç düşünmeden yardımına koşardı. Artık
o eski örf ve adetler unutuldu.” diyerek anlatıyor.

Sohbetin ardından, günü kıyıda kısa bir yürüyüşle tamamlıyoruz. Manzara, zih-
nimizde derin izler bırakan imgelerle şekilleniyor: Dalgaların büyüsüne kapılmış
gibi denize doğru uzanan dallar, neşeyle koşturan bir köpeğin heyecanı, yaşan-
mışlığın sessiz tanıkları olan çamaşır iplerinde salınarak kuruyan giysiler ve ufukta
birbirine karışan denizle göğün mavisi… Türkevleri’nden geriye kalan en net kare,
tam da bu oluyor.

35