Page 50 - BizimKöylerimiz
P. 50
KARA CAHİSAR
El emeğiyle dokuduğu Mesude (Dere) Abla’nın da dokumacılıkla ilgilendiğini öğrenince bu kez muhtarın
halıyı gururla gösteren
Mesude Abla, bu motifin evine doğru yol alıyoruz. Güler yüzüyle bizi karşılayan Mesude Abla, dokuma-
Karacahisar’a özgü cılıkla iç içe geçen bir hayat sürdüğünü anlatıyor: “İpleri dükkanlardan alıyoruz,
olduğunu vurguluyor. burada yıkayıp yumak haline getiriyoruz ve sonra halıya dönüştürüyoruz. Eskiden
“Bu halıyı başka bir yerde
dokuyamazlar.” diyerek ipleri kök boyalarla boyar, öyle dokurduk.” El emeğiyle dokuduğu halıyı gururla
yılların birikimini ve göstererek bu motifin Karacahisar’a özgü olduğunu vurguluyor. “Bu halıyı başka
ustalığını hissettiriyor.
bir yerde dokuyamazlar.” diyerek yılların birikimini ve ustalığını hissettiriyor. Söz
çocukluk anılarına geldiğinde ise Mesude Abla’nın gözleri geçmişin izlerini arar
gibi uzaklara dalıyor. “8-9 yaşlarındayken okuldan çıkınca annem bizi hemen
halının başına oturturdu. Şimdiki gibi gezmek, tozmak bizde yoktu. Komşuya bile
göndermezlerdi. 12 yaşındayken annem halılardan elini çekti, babamla dağ taş
gezerdi. Ben ise akşama kadar dünyanın halısını dokurdum.” diye anlatıyor. Bu
içten anılar, bir yandan zorlukları bir yandan da dokumacılığın köy yaşamındaki
yerini ortaya koyuyor. Mesude Abla’nın ustalığı, Karacahisar’ın kültürel mirasına
adeta bir pencere açıyor.
46
