Page 170 - BizimKöylerimiz
P. 170
GÜRCEĞİZ
Renkleriyle, doğallığıyla bizi cezbeden bir noktadayız. Bu kez Gürceğiz’deyiz.
Gözümüzü çevirip baktığımız her yerde yeşilin tonlarını görüyoruz. Sessiz bir köy
burası; daha ilk adımdan hissettiriyor kendini. Tahmin ettiğimiz gibi, bu köyde de
ana geçim kaynağı zeytin. Köyün ekonomik ritmini belirleyen zeytinliklerin ardın-
dan hayvancılık geliyor. Eskiden bu iki temel geçim kaynağının arasında arıcılık da
varmış. Ancak bu uğraş, neredeyse bitme noktasına gelmiş; kovanlarında uğultu
kalmamış artık.
Gürceğiz’deki sakinliğin bir başka nedeni daha var. Burası aynı zamanda bir
emekli köyü. Yıllarını çalışarak geçirenler şimdi sakinliğin tadını çıkarıyorlar. Bu
nedenle hayat biraz daha yavaş akıyor. Tıpkı Çamköy gibi burası da okuma oranı
yüksek yerleşimlerden. Öğrendiğimiz kadarıyla hemşiresinden avukatına, öğret-
meninden maden mühendisine, muhasebecisinden su ürünleri uzmanına kadar
pek çok meslek sahibi çıkmış bu köyden. Bu başarı tablosunun ardında kadim bir
güç yatıyor; zeytinin sağladığı düzenli ve güvenli gelir, çocukların gelecek hayal-
lerini besliyor belli ki.
Gürceğiz’in ne bir okulu ne de bir köy kahvesi var. 130 nüfuslu, 55 haneden olu-
şan bu köyde, muhtarlık binasının önünde Muhtar Ersoy Yılmaz’la buluşuyoruz.
Muhtarın ayaküstü verdiği bilgilerle tablo netleşiyor. Öğrenciler, eğitimlerine ta-
şımalı sistem aracılığıyla devam ediyor; gelecekleri için başka köylerin okullarına
taşınıyorlar her sabah. Kahve gibi bir buluşma noktası yok ama evlerin bahçeleri
de sıcacık sohbetler için ideal görünüyor.
Köyü tanımak için kısa bir yürüyüşe çıkıyoruz. Yolun eğimiyle artan nefes alıp
verişlerimiz, bir anda karşımıza çıkan begonvillerin canlı pembesiyle canlanıyor.
Ardından, bir bahçede dallardan sarkan portakallar gözümüze ve gönlümüze bir
serinlik veriyor. O an fark ediyoruz: Şehirde olsak bu rampayı soluk soluğa çıkar-
dık. Ama burada ciğerlerimize dolan temiz hava, adımlarımıza güç katıyor.
Gürceğiz’deki ilk durağımız, bir zeytinyağı fabrikası denemeyecek kadar sade
Gürceğiz’deki sakinliğin
bir başka nedeni daha var. bir yer ama köyün ruhunu yansıtıyor. Burası bir yağhane. Yağhanenin hemen
Burası aynı zamanda bir yanındaki evin önünde, bahçede bir sandalyede dinlenen Ahmet (Karaçayır)
emekli köyü. Yıllarını çalışarak Amca, 90’ına merdiven dayasa da zamana direnen bir belleğin taşıyıcısı… “Hayat
geçirenler şimdi sakinliğin
tadını çıkarıyorlar.
166
