Page 245 - BizimKöylerimiz

mize bağlılığımız çok kuvvetliydi, onu yitirdik. En çok kafama takılan ve üzüldü-
ğüm şey bu.”

Biz sohbetimizi sürdürürken köyün azalarından ve aynı zamanda santralde
çalışan Tayfun Karaarslan yanımıza geliyor. Kırk yıldır bu topraklarda yaşadığını
anlatırken geçen yılların getirdiği değişimi şu sözlerle özetliyor: “Tuncay Enişte
var bizim, yerli arıcı olarak köyde yalnız o kaldı artık. Köylü geçimini hayvancılık,
zeytin ve tarımla sağlıyor ama gençler daha çok turizme yöneliyor, bir kısmı ise
santralde çalışıyor. Çocukluğumdan bu yana köyün hiç bozulma olmadan bu-
güne geldiğini söyleyebilirim. Sahil kesiminin yarısı yerli, yarısı yabancı. Yerli halk
tarlasını satıp şehre göçüyor ama bir süre sonra şehirden tekrar köye dönüyor.
Burada eğitim seviyesi de oldukça yüksek, doktorumuz, mühendisimiz, öğretme-
Dudu Teyze, ‘O zamanlar
nimiz, veterinerimiz çoktur.” gelini ata bindirirlerdi,
keşkekler kaynar,
Hikayeyi bir de köyün eskilerinden dinlemek için yola koyuluyoruz. Zamanın şenlik günlerce sürerdi.’
diyerek geçmişin düğünlerini
izlerini yüzündeki çizgilerde, hayatın yükünü hafifleten sıcak tebessümünde gözümüzde canlandırıyor.

241