Page 95 - BizimKöylerimiz
P. 95
Son durağımızda, bahçesinde onlarca kedinin cirit attığı bir eve konuk oluyoruz. Alaattin Abi, köyün eski
zamanlarından bugüne kadar
Ev sahibi Alaattin (Karataş) Abi, bizi içeri buyur etse de kedilerle birlikte bahçede geçirdiği değişimi anlatırken
soluklanmayı tercih ediyoruz. Eskiden tarımla ilgilendiğini ve şu an santralde Ömür Abla da, ‘Köydeki her
çalıştığını paylaşan Alaattin Abi, köyün eski zamanlarından bugüne kadar geçirdi- şey aslında aynı. Eskiden halı
dokurdum, şimdi hayvanlara
ği değişimi şu şekilde özetliyor: “Çocukluğum çalışmakla geçti. O zaman nüfus bakıyorum.’ diyerek köydeki
şimdiki kadar değildi tabii, zaman içinde arttı. Köyümüz göç de aldı ama daha günlük rutinini bizimle
paylaşmış oluyor.
çok kalabalık dışarıya gitti. Eskiden kültürü canlı tutmak için Yörüklerin toplanıp
bir araya geldiği şenlikler olurdu ama artık o da yapılmıyor.” Evinde kedilere de
geniş bir alan açan Ömür Abla ise, “Köydeki her şey aslında aynı. Çocuklukta her
şey güzel zaten. Eskiden halı dokurdum, şimdi hayvanlara bakıyorum.” diyerek
köydeki günlük rutinini bizimle paylaşmış oluyor.
Alaattin Abi ve Ömür Abla’ya son bir kez el sallarken gözlerimiz Çamlıca’nın
muazzam renk cümbüşüne dalıyor. Bidonlarda olgunlaşan zeytinler, ağaçların
dallarını süsleyen portakallar, dallarda sabırla bekleyen narların kırmızısı ve uzak-
tan bize göz kırpan umut dolu deniz manzarasıyla Çamlıca, zihnimizde en çok
renklerinin derinliğiyle yankı buluyor. Her bir ton, köyün ruhunu ve geleceğe dair
umutlarını yansıtarak belleğimizde kalıcı bir iz bırakıyor.
91
